Written by Meghala RatnaiyaPosted: May 1, 2026
The other day, I was talking to a lady who asked me to pray for her grown-up granddaughter who was about to be baptized. I was thrilled to hear the news! But then, the lady mentioned that her granddaughter believed that because she was obeying God through baptism, God was obligated to give her full marks on her exams.
I told her, "Please teach her correctly from God’s Word to never approach Him with conditional or transactional obedience. She should be baptized simply to honor His Word." Don’t we all fall into that trap sometimes? We obey Him, only to feel disappointed when He doesn't give us exactly what we wanted.
We cannot barter with God like that. Yet, in our ignorance, it’s something we all do at times—especially when we are praying desperately for specific outcomes. Approaching God with a transactional mindset can also breed an attitude of entitlement, leading someone to think, "I obeyed God, so He should give me full marks, even if I don’t put in the hard work!"
Then, if we don't get those full marks, we shift the blame to God for letting us down. Instead of allowing the situation to lead us to self-examination, we grow bitter and walk away from Him.
On the other end of the spectrum, there is the attitude of pure self-reliance, which leaves no room for honoring God or giving Him glory. We truly need to strike a balance and examine our motives as we seek and obey Him.
Yet, it is also true that God honors those who honor Him. We should seek to follow Him like a child who trusts their father to lead the way, even when the path ahead is unknown. The child knows their father, and as they place their hand in His big hand, a quiet confidence takes over: they know their father knows best and will always take care of them.
கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்பு, நான் ஒரு பெண்ணிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அவர் தனது வளர்ந்த பேத்தி ஞானஸ்நானம் எடுக்கப் போவதாகக் கூறி, அவளுக்காக ஜெபிக்கும்படி என்னைக் கேட்டுக்கொண்டார். அந்தச் செய்தியைக் கேட்டபோது நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்! ஆனால் அதற்குப் பிறகு, அந்தப் பெண் ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட்டாள்; தன் பேத்தி ஞானஸ்நானம் எடுப்பதன் மூலம் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிவதால், அவளுடைய தேர்வுகளில் தேவன் அவளுக்கு முழு மதிப்பெண்களையும் தரக் கடமைப்பட்டிருக்கிறார் என்று அவள் நம்புவதாகக் கூறினாள்.
நான் அவளிடம் சொன்னேன், "தயவுசெய்து தேவனுடைய வார்த்தையிலிருந்து அவளுக்குச் சரியாகக் கற்றுக்கொடுங்கள்; நிபந்தனையுடனோ அல்லது கொடுக்கல்-வாங்கல் மனப்பான்மையுடனோ தேவனை ஒருபோதும் அணுகக்கூடாது. அவருடைய வார்த்தையைக் கனப்படுத்துவதற்காக மட்டுமே அவள் ஞானஸ்நானம் எடுக்க வேண்டும்." சில சமயங்களில் நாமும் கூட இதே கண்ணியில் விழுந்துவிடுகிறோம் அல்லவா? நாம் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிகிறோம், ஆனால் நாம் விரும்பியதை அவர் அப்படியே தராதபோது ஏமாற்றமடைகிறோம்.
நாம் தேவனிடம் அப்படிப் பேரம் பேச முடியாது. இருப்பினும், நம்முடைய அறியாமையில், நாம் அனைவரும் சில நேரங்களில் இதைச் செய்கிறோம்—குறிப்பாக சில குறிப்பிட்ட காரியங்கள் நடக்க வேண்டும் என்று நாம் மிகவும் தீவிரமாக ஜெபிக்கும்போது இவ்வாறு செய்கிறோம். ஒரு கொடுக்கல்-வாங்கல் மனப்பான்மையோடு தேவனை அணுகுவது, நமக்கு ஒருவித உரிமை மனப்பான்மையையும் ஏற்படுத்திவிடும். அது ஒருவரை இப்படிச் சிந்திக்க வைக்கிறது: "நான் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்தேன், அதனால் நான் கடினமாக உழைக்காவிட்டாலும் அவர் எனக்கு முழு மதிப்பெண்களையும் தர வேண்டும்!"
பின்னர், நமக்கு அந்த முழு மதிப்பெண்கள் கிடைக்கவில்லை என்றால், தேவன் நம்மைக் கைவிட்டுவிட்டார் என்று அவர் மீது பழியைப் போடுகிறோம். அந்தச் சூழ்நிலை நம்மை சுயபரிசோதனைக்கு வழிநடத்துவதற்குப் பதிலாக, நாம் கசப்படைந்து தேவனை விட்டு விலகிச் செல்கிறோம்.
இதற்கு நேர்மாறாக, தேவனைப் பெருமைப்படுத்துவதற்கோ அல்லது அவருக்கு மகிமை செலுத்துவதற்கோ இடமளிக்காமல், சுயநம்பிக்கையை மட்டுமே சார்ந்து வாழும் மனப்பான்மையும் இருக்கிறது. நாம் தேவனைத் தேடி அவருக்குக் கீழ்ப்படியும்போது, நம்முடைய நோக்கங்களை ஆராய்ந்து பார்த்து ஒரு சரியான சமநிலையைப் பேணுவது மிகவும் அவசியம்.
அதே நேரத்தில், தம்மை கனப்படுத்துகிறவர்களைத் தேவன் கனப்படுத்துகிறார் என்பதும் உண்மைதான். ஒரு சிறு பிள்ளை, தனக்கு முன்னால் இருக்கும் பாதை தெரியாவிட்டாலும், தன் தந்தை தன்னை வழிநடத்துவார் என்று அவரை முழுமையாக நம்புவது போல, நாமும் அவரைப் பின்பற்ற வேண்டும். அந்தப் பிள்ளைக்குத் தன் தந்தையைப் பற்றித் தெரியும்; அது தன் கையைத் தந்தையின் பெரிய கைகளில் வைக்கும்போது, அதற்குள் ஒரு அமைதியான நம்பிக்கை பிறக்கிறது: தன் தந்தைக்கு எது சிறந்தது என்று தெரியும் என்றும், அவர் எப்போதும் தன்னைப் பார்த்துக் கொள்வார் என்றும் அது உறுதியாக நம்புகிறது.